Wspieranie rodziców z cukrzycą typu 2 – jak być blisko, nie tracąc siebie

Kiedy moja mama usłyszała diagnozę – cukrzyca typu 2 – w jej oczach zobaczyłam coś, co znam bardzo dobrze z własnego doświadczenia. Strach. Ten sam, który towarzyszy każdemu, kto nagle dowiaduje się, że jego ciało potrzebuje teraz zupełnie innej uwagi. Sama żyję z cukrzycą typu 1 od ponad piętnastu lat i wiem, że przewlekła choroba to nie wyrok – to zaproszenie do głębszej relacji z własnym ciałem i z ludźmi, których kochamy. Wspieranie starszych rodziców z cukrzycą to temat, który dotyka tysięcy polskich rodzin, a o którym wciąż mówimy zbyt cicho.

Cukrzyca rodziców – emocjonalny ciężar, który często ignorujemy

Kiedy rodzic otrzymuje diagnozę cukrzycy typu 2, cały system rodzinny zaczyna się reorganizować. Dzieci – często już dorosłe, z własnym życiem i własnymi zmartwieniami – nagle stają przed zupełnie nową rolą: opiekuna, edukatora, motywatora. To piękna rola, ale też niesamowicie wymagająca.

Wiele osób przyznaje mi się w rozmowach, że towarzyszy im poczucie winy.